A Fool Being's Memo

كفشاتو در بيار

می‌دونی چه جوریة؟ هرچی که داشتی و ساختی جلو چشمات داره فرو می‌ریزه. همه چی حالتو بد می‌کنه ولی نه به خاطر اینکه اونا بدن، بوی خودته که داره همش اذیتت می‌کنه. گولت می‌زنه! مث یه پادشاه که تماااام هستیشو جلو چشاش ازش می‌گیرن. نمی‌گیرن، خودش می‌ریزه دور. و خیره نگاه می‌کنه.

وقتی خودتم خودتو ناامید می‌کنی، دیگه همه چی رنگ می‌بازه. یه نخه که پیشو می‌گیری و می‌گیری تا برسی به دلیل، و آخرش میرسی به خودت. و هیچ توجیهی نیست، باور کن نیست!

یکی گفت که یه نشونه‌ای، یه جایی، یه چیزی، منم دارم دنبالش می‌گردم.

فک کنم شکستن غرور برای شروع بد نباشه. به خودت بیا!

نوشته اي از جغدی به تاريخ یکشنبه بیست و دوم دی 1387 ساعت 0:15 | | لينک ثابت