امشب از آن شبهاست كه خودم را محكوم مي كنم و كنار مي زنم تمام دلايلي را كه تا الان براي خودم داشته ام براي تمام كارهايي كه كرده ام.

از آن شبهاست كه دلم مي خواهد چيزي كه هست را دو دستي بچسبم چون مي دانم مثل هميشه همين را هم از دست مي دهم. بي قراري الزام داستان است.

امشب به تمام اشتباهاتي كه حوصله نداشتم بهشان فكر كنم فكر مي كنم. چيزهايي كه نمي خواستم قبول كنم را قبول مي كنم.

تنها شباهت امشب با شبهاي ديگر اين است كه دوباره به چيزهايي كه هرشب خيره مي شدم خيره مي شوم و باز هم تمام افكارم را در موردشان مرور مي كنم، مبادا اشتباهي باشد. اين يكي قابل تحمل نيست.

امشب سرم شلوغ است.